منو تا ساحل چشمای ترم حوصله کن

دستاتو پلی واسه خلوت این فاصله کن

نفسم در نمی آد ماه رو از آسمون بکن

بذار این روزنه راهی شه واسه عبور من

دلم انگار چیزی طلب میکند ...

نمیدانم چه می خواهد ...

هر بار برای فرار از شنیدن حرفهایش

 بهانه ای می آورم ...

روزها را یکی یکی میبافم اما تمام نمیشود ...

لحظه ها را یکباره سر میکشم

 اما باز هم با سرعت به دنبالم میدوند ...

تنهایی را در آغوش میکشم اما

 هر چه بیشتر آن را میفشارم ازدحام بیشتر میشود ...

این روزها دلم بی قرار تر از همیشه نفس میکشد ...

بیتابی میکند... میدانم که دلتنگ کسی است ... 

اشکهایم بی بهانه دل به غروب میسپارد

و نرم نرمک عاشقی را لمس میکند ...

بی درنگ جاری میشود ...

این روزها همه چیز بهانه می خواهد حتی دل من ...

بهانه ی نفس کشیدنم چیست ؟ نفس نکشیدن ...

مــــــــــــرگ ...

این روزها خودم را به مردن میزنم ...

 بهانه ی دلم برای تمام دلتنگی ها....

این روزها عاشقی که نه حتی مردن هم بهانه می خواهد ...

اما من بی بهانه تر از تمام بهانه ها عاشق شدم ...

جایی خوانده ام حالا هم برای تو می نویسم تا بخوانی و بدانی :

مرهم زخم های کهنه ام کنج لبان توست ،

بوسه نمی خواهم سخنی بگو ...

دلم می خواست یه حرفایی که تو دلم هست رو بگم

اما زمان واسه من منتظر نمی مونه تا من حرفام رو بگم

شاید تا وقتی که بخوام بگم دیگه گوشی واسه شنیدن نباشه

پس بازم می گم :

خدایا همین که تو می دونی کافیه

چون دیگه نمی خواد واست حرف بزنم ...